عکس رخ یار

چو از عالم جمال او عیانست
بعالم از چه رو رویش نهانست

نظر کن در مرایای دو عالم
ببین عکس رخ او چون عیانست

رخ چون آفتاب یار تابان
ز روی جمله ذرات جهانست

جهان بی‌جلوهٔ رخسار جانان
بجان او که بی‌نام و نشانست

ز روی ماهرویان بین جمالش
که عکس او عیان از مه‌رخانست

بما هر دم به حسنی رخ نماید
چه یار دلفریب و وه چه جانست

جهان شد مظهر حسن رخ او
جمالش ظاهر از کون و مکانست

بسر آن دهان کی راه یابد
مگر آن کو بغایت نکته دانست

ز بحر عشق کی جوید کناری
اسیری چون بجان اندرمیانست

(اسیری لاهیجی)