بیگناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق

جان ز ترک جسم چون گوهر فروزان می‌شود
چون بخار از گل برآید ابر نیسان می‌شود

ترک خواهش را حیات جاودانی لازم است
آبرو چون جمع گردد آب حیوان می‌شود

در هوای دانه نعلش همچنان در آتش است
پایتخت مور اگر دست سلیمان می‌شود

بیگناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق
یوسف از دامان پاک خود به زندان می‌شود

محو روی دوست از خواب پریشان ایمن است
خانه در بسته گردد هر که حیران می‌شود

از نشاط اهل دل ظاهرپرستان غافلند
پسته دائم در میان پوست خندان می‌شود

اهل غفلت را رهایی نیست از زندان خاک
پای خواب آلود آخر گرد دامان می‌شود

عشق دارد در لباس شرم پنهان حسن را
شمع در فانوس از پروانه پنهان می‌شود

نور چشم من چو شمع از گریه گرم من است
خانه اهل کرم روشن ز مهمان می‌شود

هر که را از دست می‌گیرد هوای دل عنان
گردباد دامن صحرای امکان می‌شود

(صائب تبریزی)